حسین رونقی
برخی از نیروهای سیاسی و مخالفان جمهوری اسلامی دشمن را گم کردهاند. ما نیاز به بازنگری و تعریف دشمن داریم. رقابتها و بازیهای کودکانه در حالیکه هنوز هیچ گام موثری در عقبراندن دشمن واقعی برنداشتیم، زمینه را برای اجرای موفق برنامههای حکومت در کنترل و سرکوب سیاسی فراهم کرد.
حکومت زمین بازی را از «سرکوب امنیتی» به «بازیهای اطلاعاتی» تغییر داد: چهرههای نفوذی در ظاهر مخالف (برای به حاشیه کشاندن اصل موضوع) و دستگاههای امنیتی، شکاف پرنشدنی میان مردم و رژیم را تبدیل به شکاف میان مخالفان با یکدیگر و مخالفان با مردم کردند.
جمهوری اسلامی توانست جنگ را به سرزمین دشمناش بکشد و با این ترفند مسأله اصلی -مبارزه با جمهوری اسلامی- را با مقابله و تخریب مخالفانش جابهجا کند و به انحراف بکشد. در این میان چهرههای امنیتی نفوذی و فعالان با چرخشهای غیرمنطقی، بدون توضیح و آنی نقش مهمی داشتند.
در چنین وضعیت گلآلود و فضای مسمومی است که لابیهای اصلاحطلبان، فائزه هاشمی را بهعنوان صدای زنان ایران جا میزنند، یا تارا سپهری فر و دیگر عوامل پروپاگاندا به ابرآروان جهت رفع تحریم کمک میکنند! و مقاله های بسیاری در رسانههای معتبر در راستای عادیسازی شرایط میبینیم.
فضای خلأ ایجاد شده در نبود اپوزیسیون متحد، برنامه منسجم و بهواسطه «مبارزه» نیروهای سیاسی مخالف با هم و با دشمنان واهی راه را برای بازگشت نیروها و لابیها حکومت باز کردهاست، در این شرایط ما به تعریف دشمن، گفتگو و سیاستورزی عملگرایانه بر اساس منافع ملی نیاز داریم.
