موضع آنها و انتخاب ما، مرتضی ملک

رهبر «میدان » هزار تا عیب دارد ولی یک حسن دارد که آموزنده است، و آن این است که روی مواضع اساسی خود و نظام اش راسخ است و در بیانش صراحت دارد .‌ می داند چه می‌خواهد ‌و‌ چه باید بکند. این حسنی است که خیلی از سیاسیون و مخالفان نظام نداشته و. ندارند بخصوص طیف اصلاح طلبان سابقا موجود.

خامنه ای خیلی روشن تکلیف همه را روشن کرد و قشنگ توضیح داد که کجا ایستاده است و دیگران چطور باید خودشان را با او تنظیم کنند. او گفت : مسئولین باید حرف دهنشان را بفهمند و بلند گوی دستگاههای تبلیغاتی دشمن نشوند، دیپلماسی تابع تصمیمات عالیه نظام است، سپاه قدس بازوی اصلی استراتژی انقلاب است. انتخابات بسیار مهم است و صحنه اصلی نشان دادن حمایت مردم از نظام و عزم و عزت ملی است. نامزدها باید برنامه داشته باشند. شورای نگهبان ضامن صلاحیت آنها است، کسی که قانون اساسی را قبول ندارد نباید نامزد شود. البته مقدمتا روضه های قشنگی هم برای معلمان و کارگران خواند، که جایگاه آنها در بهشت و آسمانهاست، پیامبران هم دست آنها را بوسیده اند و همه باید قدر آنها را بدانند.

حالا بعد از این حرفها تکلیف ان افراد یا گروه هایی که به شوق شرکت در انتخابات دست هایشان را به هم می مالیدند، چیست؟ دلسرد شده اند؟ یا هنوز عشق گرم کردن تنور انتخابات در سرشان است. حتماً همینطور است . چون این موضع گیری های رهبر که تازگی ندارد. این حرفها بارها تکرار شده است. نه فقط حرف بلکه اعمال و رفتار نظام هم در رابطه با حذف دیگران و تصفیه و رد صلاحیت تازگی ندارد. وقتی کسانی از بقایای اصلاح طلبان برغم تکرار مکرر تصفیه و رد صلاحیت هنوز به« تدبیر رهبری » امیدوارند، و حتا قصد قانع کردن او برای لغو ولایت فقیه را دارند معلوم است از حرفهای خامنه‌ای سرخورده و مأیوس نمی شوند.

اگر بخواهیم از حرفهای خامنه‌ای بخصوص در رابطه با انتخابات یک نتیجه سیاسی روشن بگیریم ، آن این است که موضع تحریم فعال صحیح ترین موضع است. البته تحریم به مثابه یک انتخاب آگاهانه فردی و جمعی؛ تحریم نه از روی بی تفاوتی سیاسی، نه از روی یاس، نه از روی نا آگاهی به حقوق شهروندی، زیرا چنین تحریم‌هایی هم هست، بلکه به مثابه یک آکسیون و عقلانیت جمعی. یعنی انتخاب آگاهانه رای ندادن. یک تصمیم عمومی مبین « نه » گفتن به انتخابی که انتخاب نیست. مراسمی که نماد نفی حق شهروندی و ابطال انتخاب واقعی است. این تحریم وقتی به صورت یک اراده جمعی میلیونی معنا و هویت روشن سیاسی پیدا می کند که با تبلیغ مستمر و منسجم همه افراد و گروها و نهاد ها و رسانه ها همراه و هماهنگ پیش برده شود.