امروز تحریم یکپارچه برنامه رای گیری حکومتی تجلی اراده و ایستادگی مردم در برابر سیاست تحقیر ملت است.
مرتضی ملک
تاریخ رای گیری حکومت اسلامی همیشه جنبه های کمیک و تراژیک داشته و همواره دست مایه های خوبی برای انبساط خاطر مردم فراهم کرده اند. یادتان بیاید مثلا رفتار و گفتار بگم، بگم احمدی نژاد را در سال هشتاد و هشت ، یا آن نشان دادن دزدکی عکس خانم زهرا رهنورد جلو دوربین .، یا بازی با قفل و کلید روحانی را . اما این دفعه این تئاتر رای گیری سراسر مبتذل و مسخره بازی است، به هر گوشه اش که نگاه میکنی نمی دانی باید بخندی یا گریه کنی. از فیلتر تنگ و کج شورای نگهبان تا اعتراض و دلجویی خدعه آمیز خامنهای و بگومگوهای داخلی و سرپیچی خود شورای نگهبان ، و حالا در اوج خودش اجرای برنامه کودکانه بیست سوالی و قرعه کشی برای پیش برد مثلا مناظرههای نامزدهای دستچین شده .
علاوه بر این ها، چیزی که این بار بی سابقه و جالب است ، این است که هم بخاطر حذف نمایندههای اصلاح طلب و هم زیر فشار سنگین تحریم عمومی ، فکر عدم شرکت در سران و بدنه اصلاح طلبان رواج پیدا کرده و درست در چنین وضعیتی، بعضی از چهره های استمرار طلبان مثل فرخ نگهدار، حمید رضا جلایی پور، غلام حسین کرباسچی و ملیحه محمدی با نگرانی پریده اند وسط میدان و خطاب به «اصلاح طلبان » که « چکار دارید می کنید؟ چرا به صندوق ها بی اعتماد شده اید، چرا دارید به بخت خود لگد می زنید. این تردید ها برای چیست؛ چرا مردم را مایوس میکنید؟ با این انفعال، میخواهید رییسی بیاید».
یادمان هست که در بازی های سالهای پیش همین قصه های ترسناک از رئیسی را از دهان آدمهایی مثل اکبر گنجی می شنیدیم ، ولی حالا هیچ صدایی از او در نمی آید ، یعنی حتا او هم به ابطال این شگرد سیاسی پی برده است. اکنون نوبت به فرخ نگهدار رسیده که بقول خودش این « بیرق » را در دست بگیرد. او با رفتاری کودکانه و سبک سیاسیون و مردم را از لولوی رئیسی می ترساند. کار بعضی از این افراد منسوب به سازمان اکثریت به جایی رسیده که جواب شان را خانم سلحشوری و علی مزروعی و احمدی نژاد باید بدهند.
در یکی از همین اتاقهای کلاب هاوس فاطمه سلحشوری خطاب به نگهدار گفت «اولا که مردم ایران نه می ترسند و نه مایوس هستند ، مردم به رای خودشان احترام می گذارند و ان را همین جوری نمی فروشند، بعلاوه سیاست متکی بر انگیزه های ترس سیاست درستی نیست که شما ترویج می کنید» . البته خانم سلحشوری ملاحظه ادب را می کرد وگرنه کیست که نداند ترساندن مردم از رئیسی یک پوشش مسخره برای پنهان کردن نیت واقعی این جماعت برای حمایت از حکومت اسلامی و پوشاندن ترس خودشان از فروپاشی نظام است. وگرنه، وقتی خامنهای آنجا هست رییسی چه کاره است. آن موقع که رییسی جوانان را در زندان به جوخه اعدام می سپرد، مگر رییسجمهور حکومت خامنهای نبود. و مگر همین ادم نیست که قتل عام زندانیان را انگار میکند ، و خودش دستور سرکوب مردم در سال نود هشت را داد.
این شماطه گران نظام ادم کش خودشان را به بلاهت زده اند یا مردم را احمق فرض کرده اند ؟ این عقب مانده ها در شرایطی به جوشوخروش رای دادن و شرکت در« انتخابات» افتاده اند که سازمانها و شخصیت های اصلی و مدعی اصلاح طلبی از شرکت در آن شرم می کنند . و غالبشان به قول آقای زید آبادی و حتا زیبا کلام، چون می دانند که دیگر هیچ شانسی برای برنده شدن ندارند در فکر این هستند که لااقل کرامت و ارزش رای خودشان را حفظ کنند. و بیش از این در منجلاب سیاست و برنامه حقارت آمیز حاکم سقوط نکنند. امروز خیلی از همانها دارند می فهمند که زوال پایگاه اجتماعی انها دقیقا بخاطر همین مشارکت در قدرت و آلوده شدن و پیروی از سیاست حاکم بوده است.
امروز تحریم یکپارچه برنامه رای گیری حکومتی تجلی اراده و ایستادگی مردم در برابر سیاست تحقیر ملت است. این تحریم نقطه فراز جنبش رای من کو در سال هشتاد و هشت است. شهر وند آگاه از رای خود صیانت می کند، آن را در اختیار هر حزب یا هر نظام منحط و صغیر کننده نمی گذارد. تحریم فعال در حکم یک نافرمانی مدنی است. جنبش بزرگ ضد این نظام بر بنیاد چنین تمردها و نافرمانی قوام خواهد گرفت ؛ خود باوری مردم بر بستر فرایندی از تمرد شکل می گیرد و نه تبعیت و تسلیم.
