حمید آصفی-
تحریم انتخابات در ایران مثل این است که تعدادی اسب را به یک گاری بسته اند، گاری دارد به سمت دره می رود، اما اسبی ایستاده، این اسب ایستاده کنش ندارد ولی در اصل کنش اش از همه موثر تر است چون نمی خواهد به آن مسیر که دره ی●فنا● ادامه بدهد، در اینجا گاری مسیر خودش را می رود ولی ممکن است همین عنصر نا موافق بتواند در طول مسیر روند را عوض کند! ارزش تحریم این است که می تواند یک پیش در آمد یا یک تکه از پازل تغییر گفتمان باشد اگر از برهان خلف استفاده کنیم!
فرض کنید بر خلاف این همه، بسیاری بروند و در انتخابات شرکت کنند چه اتفاقی می افتد؟ یعنی انگار همین مسیر باید با همین شاخص ها ادامه پیدا کند وهیچ اراده ای هم برای تغییرش نیست. به نظر می آید تحریم انتخابات یک کنش هست ولی یک کنش موثر نیست! و بیشتر از اینکه در عینیت تاثیر دارد در ذهنیت تاثیر می گذارد. زیرا در بدو هر تحول اجتماعی این دست ها نیست که انقلاب می کند، این ذهن هاست و اگر ذهنیت جامعه از این مرحله عبور کند، می تواند تصمیمات بزرگ بگیرد. به طور خلاصه، وقتی کسر مهمی از مردم در انتخابات شرکت نمی کنند، در ذهنیت خود می گویند خوب ما از چرخه خارج شدیم حالا باید چکار کنیم؟ این باید چکار کنیم می تواند افق های بسته را باز کند وامکانات جدید به وجود بیاورد. دراینجا ساحت امر اجتماعی بسته می شود یعنی نمی شود پیش بینی کرد چون هنوز این ساحت باز نشده یعنی یک مخلوقی هنوز متولد نشده، ممکن است ما نتوانیم شرایط آینده را پیش بینی کنیم اما باید به آن مرحله برسیم.
مقابل شرکت نکردن، شرکت کردن است. اما برای شرکت کردن باید دلایل قوی تر داشت! و این ضعف بزرگ حاکمیت است، زیرا ذهنیت جامعه《به گذار به دموکراسی و رهایی ملی》می اندیشد. اگر این موقعیت ساخته بشود از دل خودش شرایط جدید متولد می شود. شرایط سخت خیلی چیز ها را تغییر می دهد، جنگ خصلت آدم ها راعوض می کند وضعیت های اجتماعی حاد هم همین وضعیت جدید می تواند باشد که امکانات جدیدی را به وجود بیاورد که تا حالا متصور هم نبوده ! یعنی ما بگیم الان تو انتخابات شرکت نمی کنیم ولی می بینیم کسری از جامعه می روند پای صندوق و الان جامعه در مختصات کامل عبور از انسداد ساختاری نیست ولی دلیلی هم نیست که در آینده هم به این نقطه نرسد.
در وضعیت بن بست استراتزیک بایست قدم به قدم حرکت کرد. ما الان در بن بست استراتژی قرار داریم، اما باید منتظر تولد استراتژی دیگر بود. ولی باید شرایط زایش را فراهم کرد. اگر معتقدیم این استراتزی تاکنونی جواب نداده باید به ●مرگش● کمک کنیم تا شرایط برای زایش گفتمان جدید و استراتژی جدید ایجاد بشود و در این برهه《《تحریم فراگیر انتخابات》》 گامی بزرگ برای این تولد است. در اینجا به یک نکته مهم باید توجه کرد، امر اجتماعی همواره ساحت هایی نیندیشیده و مرموز دارد یعنی اصلا اینطور نیست که ما باید بتوانیم همه چیز را پیش بینی کنیم یعنی امر اجتماعی در بسیاری مواقع در ساحت هایی پیش بینی ناپذیر می ماند. بنابراین، اگر نشود پیش بینی اش کرد به معنای نقص دانش نیست این توهم علم است که فکر می کند همه چیز را در سیطره دارد، پس وارد فلسفه علم نشویم تا راه راحت تری پیدا می کنیم!
۱۱ بهمن ماه ۱۳۹۸
@hamidasefichannel2
