تجاوز و تعرض جنسی به هرگونه آن میتواند به عنوان ابزاری ویرانگر علیه هر آن کس که توسط برخی رژیم های سیاسی، دیگری تلقی میشود، مورد استفاده قرار بگیرد. چنانکه تاریخ معاصر ایران نیز بر چنین استفاده هولناکی شهادت میدهد. در دهه ۶۰ و در فاجعه کهریزک حتی برخی مقامات مسئول وقت جمهوری اسلامی نیز به آزار جنسی زندانیان و بازداشتشدگان اقرار کردهاند.
از سویی هیچگاه دیده نشده آمران و عاملان چنین فجایع انسانی در پیشگاه ملت ایران محاکمه شوند. درحالی که روایتگران و افشاکنندگان آزار جنسی همواره محاکمه و مجازات شدهاند. مجازات روایتگران خود نشان از اراده برای به سکوت کشاندن همه کسانی دارد که آسیبدیدگان و بازماندگان اینگونه از سرکوب هستند و قطعا تعداد نامعلومی به همین دلیل لب به سخن نگشودهاند. همین طور نشان دهنده عدم استقلال سیستم قضایی در جمهوری اسلامی است.
نرگس محمدی، فعال حقوق بشر تا کنون سه بار تنها برای روایتگری آزار در دادگاه محکوم شده است و اکنون چهارمین بار است که به همین دلیل در ۱۹ خرداد ۱۴۰۳ بار دیگر محاکمه میشود.
ما بر این باوریم که تعرض، تجاوز و اذیت و آزار جنسی ابزار شکنجه، تهدید و اعتراف گیری در دست حکومتی است که سعی در عقب راندن جنبش های اعتراضی مردمی و خانه نشین کردن معترضان دارد.
ما به روایتگری، دادخواهی و حمایت از آسیب دیدگان ادامه خواهیم داد.
ما تعرض و آزار جنسی را متوقف خواهیم کرد..
کارزار نرگس بانوی ایران: “علیه تعرض و آزار جنسی”
دوستان در صورت تمایل امضا کنید
https://chng.it/WhpsdtSzJR
