مانا نیستانی
تعدادی از اصلاحطلبان زمزمهی اتحاد با پزشکیان را آغاز کردهاند. پزشکیان شاید به اندازهی کاندیداهای دیگر که سابقهی فساد و بیعرضگیشان کاملا روشن است برای عموم شناخته شده نباشد، احتمال دارد خامنهای و اعوان درصدد اجرای مجدد سناریوی «روحانی» درسال ۹۲ باشند.
روحانی به اندازهی بقیهی کاندیداها مطلوب و محبوب خامنهای نبود اما خامنهای او را به عنوان پلی ناگزیر برای گذار از بحران ۸۸ میدید. از او استفاده کرد تا نظم نوینی جایگزین و جامعه را از تب اعتراضات و قهر ۸۸ دور کند بدون آنکه تغییری بنیادین اتفاق افتاده باشد. خیالش که راحت شد کل تیم روحانی را مثل دستمال مصرف شده کنار انداخت و مهره واقعا مطلوبش را جایگزین کرد.
خامنهای و اعوانش درگیر موج شکنندهی ۱۴۰۱ شاید نیاز به مهرهای مشابه داشته باشند تا ضرب اعتراض و قهر عمومی را بگیرند، با کمک اصلاحطلبان مردم را به صف کشیدن پشت یکی از کاندیداهای نظام- احتمالا همین پزشکیان- تشویق کنند و در توهم مقابله با خواست خامنهای و «راهگشایی» نگه دارند، بلکه سایه های مرگبار خیزش «زن، زندگی، آزادی» از سر نظام بیفتد و فصل دیگری از حکومت آغاز شود. بعد از چهار یا هشت سالِ دیگر هم، یک مهره مطلوبتر برای رهبر فعلی (یا بعدی) با مهندسی آرا جایگزین خواهد شد.
اگر معتقدیم که نسلهای تازهای در ایران پا به عرصه جامعه گذاشتهاند که حاضر به دور زدن در دایره تکرار مقرر از سوی حکومت ابتر جمهوری اسلامی نیستند واجب است به خاطر آیندهی آنها و کل مملکت از این بازی کناره بگیریم.
تغییر در چارچوب این نظام ممکن نیست و رییسجمهور بعدی نهایتا نان در جیب تبلیغاتچیهایش بگذارد و بس! هرگونه تحول مثبت، از دایره اختیارات او خارج خواهد بود. اداره کننده اصلی کشور بیت رهبری، اعوانش و سپاه پاسداراناند.
تا حکومت تغییر نکند، تحولی واقعی رخ نخواهد داد.حتی اگر نلسون ماندلا ایرانی میبود و نامزد تایید شده شورای نگهبان جمهوری اسلامی، نباید به او رای داد چون در چارچوب این سیستم بهترین «فرد» مهرهای بیفایده خواهد بود، اما رای ما یعنی پذیرش سیستم جمهوری اسلامی با تمام جنایات بیست ساله اخیرش!
انتخابات فقط بعد از آزادی
