سعید ماسوری، از باسابقهترین زندانیان سیاسی در ایران، پس از بیش از ۲۵ سال حبس، حالا بار دیگر در سایهی بیخبری مطلق ناپدید شده است. او ابتدا از زندان قزلحصار به زندان زاهدان تبعید شد، اما مسئولان این زندان اعلام کردهاند که امکان نگهداری او را ندارند. اکنون هیچ اطلاعی از محل نگهداریاش در دست نیست؛ گویی دوباره به چرخهی خطرناک «ناپدیدسازی قهری» بازگشتهایم.
در تمام این مدت، سعید ماسوری از حق تماس با خانواده محروم بوده و هیچ تماسی از سوی او ثبت نشده است. این محرومیت نهفقط یک نقض فاحش حقوق اولیه اوست، بلکه بهروشنی نشان میدهد که جان و سلامت او در معرض خطر جدی قرار دارد. تجربهی سرکوبهای اخیر و برخوردهای بیرحمانه با زندانیان سیاسی، این نگرانی را دوچندان میکند.
نباید اجازه داد چنین بیخبریها عادی شود. ناپدیدسازی قهری یکی از مصادیق بارز شکنجه و نقض حقوق بشر است. جامعهی جهانی، نهادهای حقوق بشری، و افکار عمومی باید خواستار شفافسازی فوری درباره محل نگهداری سعید ماسوری و تضمین سلامت و امنیت او شوند. سکوت در چنین لحظاتی بمعنای مشارکت در سرکوب است.
